P. Krzemiński: O co walczy Ukraina?
Paweł Krzemiński 3 min czytania
23 listopada 2022 roku Parlament Europejski uznał Rosję za kraj sponsorujący terroryzm. Jest to decyzja bezprecedensowa. Jak na ironię zrobił to zaledwie pół dnia po tym jak Turcja, czyli państwo NATO, rozpoczęła uderzenia na instalacje naftowe i gazowe w Syrii i Iraku.
Rafał Ziemkiewicz w tekście dla Do Rzeczy „Polska wobec wojny na Ukrainie. Prędzej czy później” argumentuje, że to umiarkowanie zachodu przybliża nas do III wojny światowej, a nie manifestacja pełnoskalowej konfrontacji z Kremlem. Upraszczając: nawoływanie do pokoju jest dążeniem do wojny, a wypowiedzenie Rosji wojny światowej jest oddaleniem się od globalnej konfrontacji. Całkiem logiczne.
Celem mojego tekstu nie jest ani przekonywanie, że należy iść na jakieś ustępstwa wobec Rosji, ani że Ukraina nie stawia skutecznego oporu. Doskonale zdaję sobie sprawę, że polska opinia publiczna już dawno zajęła swoje stanowisko w tej sprawie i znakomita większość chce konfrontacji z Moskwą nie bacząc na konsekwencje. Zamierzam jedynie obalić podstawowe założenie obecnej polityki wobec Ukrainy. Polski premier Morawiecki stwierdził, że jeżeli padnie Kijów, to Rosja ruszy na Warszawę. Jest to wniosek oparty na przekonaniu, że Ukraina broni całej Europy. Jest to bzdura.
Za każdym razem kiedy słyszę frazes „Ukraina broni całej Europy”, przypomina mi się fragment z powieści Józefa Mackiewicza, skądinąd ulubieńca Pana Ziemkiewicza.
Tajemnicą poliszynela objęte są niebawem coraz szersze kręgi. Pozostające w kontakcie z Rosenbergiem i szefem Abwhery, admirałem Canarisem, organizacje ukraińskie, OUN (Bandera) i OUN (Melnyk), UNR (Ukraińska Narodowa Rada) i kaukaski „Prometeusz” z siedzibą w Warszawie, opracowują ze swej strony plany i memoriały, począwszy już od kwietnia 1941 roku. Aleksander Siewriuk, ongiś członek delegacji ukraińskiej na konferencję pokojową w Brześciu 1918, układa po cichu listę przyszłego gabinetu ukraińskiego…Kubijowicz i Omelczenko z OUN/M, składają na ręce Hitlera szczegółowy memoriał, przedstawiający Ukrainę jako jedyną na wschodzie pewną ostoję i przeciwwagę „rosyjskim i żydowskim aspiracjom”. (Józef Mackiewicz, Nie trzeba głośno mówić, Londyn 2017, str. 21.)
Jak bardzo sytuacja wygląda podobnie. Oczywiście, wtedy mieliśmy do czynienia z zupełnie inną sytuacją polityczną. Europa stała wobec dwóch potężnych systemów totalitarnych reprezentowanych przez III Rzeszę i Związek Sowiecki. Jak wynika z fragmentu dzieła Mackiewicza Ukraińcy twierdzili, że są gwarantem powstrzymania rosyjskich aspiracji, które zagrażają III Rzeszy. Naziści w ten kit raczej nie uwierzyli, o czym świadczyła niechęć Hitlera do korzystania z oddziałów stworzonych przez Ukraińców.
Wszystko wskazuje jednak na to, że Unia Europejska w tym Polska uwierzyła, że Ukraina broni nas przed Federacją Rosyjską. Ja zaryzykuję tezę, że Ukraina broni siebie przed Federacją Rosyjską i nic więcej. Nie zamierzam wartościować tej walki pozytywnie lub negatywnie, stwierdzam chłodny, logiczny i niezaprzeczalny fakt. Politycy szczególnie europejscy już dawno zatracili zdolność logicznego myślenia, co jedynie świadczy o kryzysie cywilizacyjnym. Jak głosi stare greckie przysłowie, kiedy Zeus chce kogoś zniszczyć, to odbiera mu rozum
Przeczytaj także:
