Katarzyna TS: Jaka piękna katastrofa

W ostatni weekend (19-21.05.2023) polityka polskich władz, polegająca na liczeniu na wdzięczność za bezwarunkowe wsparcie Ukrainy, odniosła spektakularną porażkę, czyli skichała się na całej linii. Czy nasi rządzący wyciągną z tego wnioski na przyszłość i dotrze do nich, że ich obowiązkiem jest dbać o polski interes narodowy, a ten nie jest tożsamy z interesem Ukrainy? Myślę, że wątpię. A nawet jeśli w końcu coś do nich dotarło, to będą robić wszystko, żeby przedstawić tę porażkę jako sukces. Jaka piękna katastrofa! Ale po kolei.

W piątek (19.05.2023) rzecznik MSZ Łukasz Jasina udzielił wywiadu portalowi Onet.pl. Na pytanie o zbliżającą się 80. rocznicę Krwawej Niedzieli, która była kulminacyjnym momentem ukraińskiego ludobójstwa na Polakach, i o to, czy prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski powinien przeprosić za Rzeź Wołyńską, Jasina odparł, że Zełenski powinien powiedzieć „przepraszam i proszę o wybaczenie”.

Następnego dnia rano ambasador Ukrainy w Warszawie, Wasyl Zwarycz, zamieścił na Twitterze taki oto wpis: Jakiekolwiek próby narzucania prezydentowi Ukrainy czy Ukrainie, co musimy w sprawie wspólnej przeszłości są nieakceptowalne i niefortunne. Pamiętamy historię i apelujemy o szacunek a wyważenie w wypowiedziach, szczególnie w trudnych realiach ludobójczej agresji rosyjskiej. Co więcej, dobrze znana formuła prawdziwego pojednania w stosunkach ukraińsko-polskich, która została przyjęta przez hierarchów naszych Kościołów, brzmi: „wybaczamy i prosimy o wybaczenie”.

Na Twitterze rozpętało się piekło. Wpis ambasadora Zwarycza stał się obiektem krytyki nie tylko ze strony Polaków, którzy konsekwentnie przypominają o Wołyniu i wskazują, że ukraińskie ludobójstwo na Polakach musi zostać rozliczone, ale również ze strony tych, którzy przez ponad rok nazywali tych pierwszych „ruskimi onucami”, bo – wicie, rozumicie – jest wojna z Rosją, a Ukraina walczy za nas, więc o Wołyniu mówić nie należy.

Szczególną szarżę przypuścił Rafał Ziemkiewicz, który odpisał Zwaryczowi: „Wiesz co? Spierdalaj, chachle”. Przypominam, że jeszcze niedawno, czyli w lutym 2023 roku, Ziemkiewicz robił Polakom wodę z mózgu mówiąc na swoim wideoblogu, że podczas obchodów 80. rocznicy Krwawej Niedzieli powinniśmy pamiętać, iż dzisiejsze ukraińskie ofiary rosyjskiej agresji to „symboliczna przeciwwaga dla zbrodni banderowców” i dlatego „w pewnym sensie ten rachunek krwi, rachunek win się wyrównuje”. Gdy skrytykowałam tę wypowiedź na Twitterze, Ziemkiewicz zarzucił mi zacietrzewienie i brak racjonalnego rozumowania. Minęły cztery miesiące i Ziemkiewicz bluzga ukraińskiemu ambasadorowi, który zachowuje się dokładnie tak, jak przewidywałam, że Ukraińcy będą zachowywać się w sprawie Wołynia. I kto tu jest zacietrzewiony oraz nie potrafi racjonalnie rozumować?

– Coś poszło nie tak. Poczuwam się do winy, bo zgrzeszyłem naiwnością, zakładając, że Ukraińcy nauczyli się już, a w najgorszym niebawem się nauczą myśleć w kategoriach realnej geopolityki – napisał Ziemkiewicz na Twitterze tłumacząc się ze swojego dotychczasowego poparcia dla relatywizacji Wołynia. Cóż, nie trzeba było wielkiej przenikliwości, żeby przewidzieć, jak będą zachowywać się Ukraińcy. A Ziemkiewicz po raz kolejny się myli, bo Ukraińcy nauczyli się już myśleć w kategoriach realnej geopolityki i właśnie dlatego potraktowali Polskę tak, jak potraktowali. To polskie władze dalej bujają w obłokach i prowadzą politykę międzynarodową, jak gdyby byli na imieninowych przyjęciu, gdzie każdy jest miły, grzeczny i całuje rączki.

W reakcji na tweet ambasadora Zwarycza pojawiły się też głosy poparcia dla tego, co napisał. Oto wpis „wnuka żydokomuny” Michała Bilewicza z Centrum Badań na Uprzedzeniami, który zajmuje się opluwaniem Polski i Polaków jako wtórnych antysemitów: Reakcja Ambasadora Ukrainy w RP jest zrozumiała. Polski MSZ pokazał zaś, że w delikatnej kwestii polityki pamięci porusza się jak słoń w składzie porcelany. (…) Gdy w 2014 badaliśmy mowę nienawiści w polskim Internecie, to właśnie temat Wołynia stanowił główny wątek hejtu przeciw Ukraińcom. Przywołanie dziś przez polityków partii rządzącej tego tematu jest sposobem na rozbudzenie antyukraińskich fobii, co wpisuje się w strategię Rosji.(…) Nie dziwię się więc, że Ukraina – walcząca o niepodległość, tracąca codziennie swoich synów na froncie – nie zamierza dawać się szantażować tym, którzy wojny nie zaznali od półwiecza.

Najlepszym komentarzem do powyższych wypocin niech będzie to, że po fali krytyki ambasador Zwarycz zdecydował się skasować swój wpis, a Bilewicz został ze swoimi mądrościami, jak Himilsbach z angielskim. Po skasowaniu wpisu Zwarycz zamieścił kolejny tweet o następującej treści: Mój wczorajszy wpis był reakcją na słowa Rzecznika MSZ w Onet, który wprost wskazał, co musi zrobić prezydent Ukrainy. Uważam taką formę komunikacji za niewłaściwą. Jesteśmy  otwarci na dialog, współpracę ws. historii, rozumiemy jej znaczenie, czcimy pamięć ofiar. Razem silniejsi. Wpis został zakończony flagami Ukrainy i Polski.

Ukraina czci pamięć ofiar? Bez żartów. Stawianie pomników banderowskim ludobójcom nie jest czczeniem pamięci ofiar. To jest bezczeszczenie ich pamięci. A blokowanie ekshumacji i możliwości pochówku to barbarzyństwo. Wojna z Rosją nie jest żadnym usprawiedliwieniem dla tej sytuacji. Ukraińcy wypierają prawdę o Wołyniu nie od dziś i nie od wczoraj. Relatywizacja ludobójstwa na Polakach i gloryfikacja zbrodniczej OUN-UPA jest podstawą ukraińskiej polityki historycznej od wielu lat. Banderyzacja Ukrainy postępuje, a obecna wojna tylko umacnia kult zbrodniarzy z OUN-UPA, których stawia się Ukraińcom za wzór do naśladowania. Nic dziwnego, że gdy Jasina, który wcześniej ogłaszał, że „jesteśmy sługami narodu ukraińskiego”, oświadczył  teraz, iż prezydent Zełenski powinien przeprosić za Wołyń, to Zwarycz uznał za stosowne, żeby strzelić Polskę w pysk, chociaż bez wsparcia Polski Ukraina byłaby już dawno pozamiatana.

Zobaczmy teraz, jak zachowują się polskie władze po wpisie ambasadora Zwarycza.  Oto komentarz wiceministra spraw zagranicznych Pawła Wawrzyka dla portalu wPolityce.pl: Nie powinniśmy szukać problemów na siłę. Teraz nie jest czas na szukanie problemów we wzajemnych relacjach, a skupmy się raczej na tym, żeby wspierać Ukrainę. Nie twórzmy problemów we wzajemnych relacjach, nie zajmujmy się tym. To nikomu nie sprzyja poza Rosją.

A oto dzisiejsza wypowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Pawła Jabłońskiego dla Radia Zet w reakcji na zarzut, że Polska prowadzi „politykę romantyczną” zamiast „polityki interesów”, w której coś dajemy, ale w zamian czegoś oczekujemy. Jabłoński powiedział tak: To nie byłaby polityka interesów, tylko to byłaby polityka wprost transakcyjna. Byłoby to kupczenie różnego rodzaju elementami w taki sposób, w którym mówilibyśmy wprost, że możemy wam pomóc, damy wam czołgi, żebyście się przed Rosją obronili, ale w zamian za to macie zrobić to, i to, i to. To oczywiście brzmi bardzo efektownie i na pewno znajda się tacy publicyści, zwłaszcza ci, którzy cały czas atakują rząd za pomoc Ukrainie, i powiedzą, że tak należało zrobić, bo jak byśmy tak zrobili, to z pewnością Ukraina by się na wszystko zgodziła. Otóż to tak nie działa. Polityka międzynarodowa nie opiera się na transakcji. To raczej jest pewnego rodzaju element może nie tyle stricte wdzięczności, więc nie chcę tu wchodzić w te tezy, że polityka romantyczna. My się nie opieramy na romantyzmie. My się opieramy na realizacji naszych interesów. Naszym interesem jest to, żeby Ukraina zwyciężyła, żeby odparła rosyjską agresję. To, żeby Rosja nie podporządkowała sobie dziś Ukrainy, to jest dziś absolutnie najważniejsza rzecz.

Po wysłuchaniu tej deklaracji, powiem tak: ręce i nogi opadają. Panie Jabłoński, pobudka! Polityka międzynarodowa opiera się transakcji! A skoro polskie władze do tej pory tego nie rozumiały, to powinny to dostrzec po wpisie ambasadora Zwarycza, który zrugał Polskę jak burą sukę za powiedzenie rzeczy oczywistej, czyli tego, że bez jak najszybszego rozliczenia Wołynia nie będzie dobrych relacji polsko-ukraińskich. Opowieści wiceministra Jabłońskiego o tym, że kiedyś uda się do tego rozliczenia doprowadzić, chociaż nie udało się do tej pory, to są bajki dla naiwnych. Polskie władze zachowują się tak, jakby to Polsce zależało na wygranej Ukrainy z Rosją bardziej, niż zależy na tym samej Ukrainie. I Ukraińcy wykorzystują to bez mrugnięcia okiem.

Co będzie dalej? Dalej będzie coraz gorzej. Nie po to Ukraińcy budują dziś kult Bandery i OUN-UPA, podlewając go krwią w wojnie z Rosją, żeby w przyszłości bić się w piersi i burzyć pomniki banderowskich ludobójców. Im banderyzm będzie na Ukrainie silniejszy, tym silniejszy będzie opór przed rozliczeniem ukraińskiego ludobójstwa na Polakach. To jest tak oczywiste, że doprawdy trudno zrozumieć, jak można tego nie wiedzieć. Jeśli dziś ambasador Zwarycz urządza Polsce połajanki na Twitterze, to nietrudno wyobrazić sobie, co będzie w chwili, gdy Polska nie będzie już Ukrainie tak potrzebna jak jest potrzebna dziś.

Skończy się to wszystko tak, jak zawsze, czyli katastrofą. Oddaliśmy Ukrainie naszą broń, wzięliśmy na garnuszek ukraińskich uchodźców, prezydent RP jeździ po świecie, żeby agitować na rzecz Ukrainy, premier RP dopuścił do zalania Polski ukraińskimi produktami rolnymi. I to wszystko za frajer. A frajerów nikt nie szanuje. I gdy opadnie już bitewny kurz, to może się okazać, że zamiast sojuszu polsko-ukraińskiego skierowanego przeciw Rosji, powstanie sojusz ukraińsko-niemiecki skierowany przeciw Polsce. I co wtedy?

Jeśli podobają się Państwu moje felietony i chcielibyście wesprzeć moją działalność publicystyczną, możecie to zrobić dokonując przelewu na poniższe konto PayPal. Będzie to dla mnie nie tylko wsparcie w wymiarze finansowym, ale również sygnał, że to, co robię, jest dla Państwa ważne i godne uwagi. Z góry dziękuję. Katarzyna Treter-Sierpińska https://www.paypal.me/katarzynats

Zobacz też:

Katarzyna TS: Wyrównanie rachunków za Wołyń, czyli Ziemkiewicz robi Polakom wodę z mózgu