Watykański dziennik „L’Osservatore Romano” skrytykował 1 września „negacjonistów klimatycznych”. Tego dnia papież Leon XIV wezwał do „nawrócenia ekologicznego”. Czemu służą takie działania Stolicy Apostolskiej?
Stygmatyzacja polemiki z klimatycznym paradygmatem
1 września Gaetano Vallini, na łamach portalu „L’Osservatore Romano” odniósł się do kwestii zmian klimatycznych następująco:
„Najbardziej zatwardziałym negacjonistom zmian klimatu należy przypomnieć pewne niepodważalne fakty z 2026 roku: przypadki w Europie, nawet na szerokościach geograficznych zwykle jedynie muskanych przez afrykański antycyklon, gdzie szczyty temperatur osiągano i utrzymywano przez okresy znacznie dłuższe niż zaledwie kilka dni obserwowanych w przeszłości; liczbę nocy, w których termometry odnotowały temperatury tropikalne; nienaturalne ocieplenie wód Morza Śródziemnego; podniesienie się poziomu zamarzania do 5000 metrów w Alpach; przedłużającą się suszę dotykającą główne dorzecza rzek, takich jak Dunaj; przerażające pożary, które spustoszyły zwłaszcza Hiszpanię i Francję, pochłaniając liczne ofiary śmiertelne; oraz ekstremalne zjawiska pogodowe napędzane przez zwiększoną energię cieplną gromadzącą się w morzach i atmosferze”.
Tekst opublikowano jako materiał informacyjny dziennika Stolicy Apostolskiej. Przypomina on narrację Ala Gore’a ówczesnego wiceprezydenta USA. W styczniu 2024 roku, podczas Światowego Forum Ekonomicznego w Davos, porównywał doniesienia o klimacie do wizji z Apokalipsy świętego Jana.
Vallini konkretnie opisał tych, którzy jego zdaniem negują zmiany klimatyczne:
„W obliczu takich dowodów nawet negacjoniści zmian klimatu zmieniają taktykę i wprowadzają nową narrację. Coraz częściej odchodzą od kwestionowania samych zmian klimatu, skupiając się zamiast tego na kosztach i ryzykach transformacji ekologicznej, by zdyskredytować wszelkie działania podejmowane w tym kierunku. Krótko mówiąc, następuje przejście od »bujdy klimatycznej« do »zielonego oszustwa« – strategii nie mniej niebezpiecznej, a być może nawet bardziej podstępnej, ponieważ uderza w portfele ludzi”.
Tekst pomija jednak niewygodne dane. Portal LifeSiteNews przypomniał, że badania Alimontiego i Marianiego pokazują spadek liczby katastrof naturalnych w latach 2002-2022, a ofiar śmiertelnych klęsk żywiołowych ubyło od lat dwudziestych XX wieku o ponad 90 procent. Deklarację kwestionującą „kryzys klimatyczny” podpisało w 2023 roku ponad 1600 naukowców, w tym dwóch noblistów.
Potrzeba „ekologicznego nawrócenia” w apelu papieskim
Stanowisko dziennika jest zbieżne z apelem papieża. Na początku września Leon XIV zainaugurował w Borgo Laudato Si’ w Castel Gandolfo doroczny Światowy Dzień Modlitw o Ochronę Świata Stworzonego, wzywając do „nawrócenia ekologicznego”. W tej dekracji widać kontynuację tego, co o klimacie mówił papież Franciszek. To 55-hektarowe centrum edukacyjne otwarto z myślą, by biznesmeni i światowi przywódcy zobaczyli praktyczną realizację tej wizji.
Z kolei 7 listopada 2025 roku, na 30. sesji Konferencji Stron Ramowej Konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu w Belém, kardynał sekretarz stanu Pietro Parolin odczytał w imieniu Leona XIV papieskie orędzie. Papież nazwał kryzys ekologiczny „kwestią moralną”, wymagającą pilnej „nowej solidarności” między państwami rozwijającymi się a uprzemysłowionymi.
Leon XIV zaapelował, by państwa przyspieszyły wdrażanie porozumienia paryskiego z 2015 roku, uznając klimat za dobro wspólne. Samo porozumienie w artykule 10 zobowiązuje strony do: „w pełni realizowania rozwoju i transferu technologii” jako narzędzia budowania odporności na zmiany klimatu i redukcji emisji.
Leon XIV wezwał do zaangażowania samorządów, burmistrzów, gubernatorów, naukowców, młodzieży, przedsiębiorców oraz organizacji wyznaniowych i pozarządowych. Odwołanie się papieża do porozumienia paryskiego pokazuje jego przychylność dla idei ONZ. Nie jest to precedens. Zbieżność narracji widać już od „Laudato si'” Franciszka z 2015 roku.
Architekci rewolucji antykulturowej i sztuczna inteligencja
Ten sam wzorzec powtarza się przy innej technologii. 15 maja 2026 roku ukazała się pierwsza encyklika Leona XIV „Magnifica humanitas”, poświęcona sztucznej inteligencji. To między innymi owoc spotkań, jakie Watykan prowadził w 2025 roku z Google, Microsoftem, Cisco, Metą i IBM. Dokument wzywa do reform instytucji międzynarodowych zdolnych strzec globalnego dobra wspólnego oraz do objęcia wielkich firm technologicznych kontrolą „państw i instytucji ponadnarodowych”.
16 lipca 2026 roku Lynn Forester de Rothschild, założycielka i prezes Council for Inclusive Capitalism with the Vatican, opublikowała w „TIME” tekst powołujący się wprost na tę encyklikę. Napisała, że Leon XIV wezwał w niej, by wzrost gospodarczy był inkluzywny „od samego początku”, a nie „skapywał” z czasem na dół, i zestawiła to z listem prezesa BlackRock Larry’ego Finka do inwestorów, mówiącym to samo o AI i rynkach kapitałowych.
Na tej podstawie zbudowała koncepcję „gospodarki własnościowej”, w której pracownicy mają dostawać drobne udziały w zyskach z AI. Jako przykład podała Samsunga, który podzielił się z pracownikami 10,5 procent zysków z biznesu chipów AI, po czym akcje spółki skoczyły o 8 procent, jak podała sama Rada na swojej stronie. To ma być test czy zasady „inkluzywnego kapitalizmu” da się wbudować w gospodarkę AI jako nową „umowę społeczną” biznesu i społeczeństwa.
Tak właśnie działają dziś architekci rewolucji antykulturowej: nie przez jawną konfrontację z Kościołem, lecz przez wykorzystanie jego autorytetu. Globalne instytucje realizują swoje cele, unikając odpowiedzialności za to, że własność pozostaje skupiona w rękach garstki osób, bo jako legitymację cytują wprost encyklikę papieża. Rada, którą Rothschild współtworzyła już w 2014 roku, jest od lat formalnym członkiem Rady Biznesu Światowego Forum Ekonomicznego.
Wilki w owczej skórze
Council for Inclusive Capitalism with the Vatican powstała w grudniu 2020 roku pod „moralnym przewodnictwem” Franciszka i kardynała Petera Turksona. Należy do niej 27 członków o łącznej kapitalizacji ponad 2,1 biliona dolarów, wśród nich instytucje, których praktyka od lat jest jawnie sprzeczna z nauką katolicką.
Mastercard, Bank of America i BlackRock to członkowie, którzy po zniesieniu przez Sąd Najwyższy USA federalnej ochrony prawa do aborcji w czerwcu 2022 roku zadeklarowali pokrywanie kosztów podróży pracowniczek na aborcję do stanów, gdzie pozostaje ona legalna. Mastercard ogłosił to publicznie w maju, Bank of America w czerwcu, a BlackRock potwierdził wewnętrznie, że pokryje te koszty.
Salesforce, kolejny członek, kierowany jest przez Marca Benioffa, znanego z aktywizmu na rzecz ruchu LGBT. Jak stwierdził w wywiadzie dla telewizji CNN z 2015 roku zbojkotował stan Indiana, odwołując wydarzenia firmowe i płacąc pracownikom nawet po 50 tysięcy dolarów za przeprowadzkę, w proteście przeciwko ustawie chroniącej wolność sumienia przedsiębiorców, którzy nie chcieli obsługiwać wydarzeń sprzecznych z ich przekonaniami, w tym „ślubów” jednopłciowych.
Fundacje Forda i Rockefellera, także należą do tej Rady. Mają wieloletnią historię finansowania antykoncepcji i aborcji. Fundacja Rockefellera przeznaczyła w latach 1992-1998 ponad 75 milionów dolarów na organizacje promujące antykoncepcję, a Ford finansuje od lat pięćdziesiątych Radę ds. Ludności oraz Catholics for a Free Choice, nazwaną przez Konferencję Episkopatu USA „ramieniem lobby aborcyjnego” pod fałszywie katolicką nazwą. Obie pozostają aktywnymi członkami Rady, a Fundacja Forda podaje, że przyznała jej kolejny grant w grudniu 2025 roku.
Nie jest znany żaden przypadek, w którym Stolica Apostolska skrytykowała któregokolwiek z tych architektów antykulturowej rewolucji za powyższe działania albo zawiesiła jego członkostwo. Papieskie „moralne przewodnictwo” pozostaje udzielane bezwarunkowo, niezależnie od tego, co te same firmy robią poza salami konferencyjnymi Rady, w swojej codziennej działalności biznesowej na całym świecie.
Prawdziwe cele za mgłą obietnic
Dzielenie się małą częścią zysków z ze sztucznej inteligencji, wspomniani architekci próbują przedstawić jako szlachetny gest. Nie odpowiada on jednak na pytanie, dlaczego tak mało osób kontroluje tak wiele? Dawanie ułamka zysku eliminuje próby zadawania trudnych pytań. Zamiast debaty czy garstka firm technologicznych powinna mieć aż taką władzę nad gospodarką, globalnym rynkiem pracy i informacją, proponuje się drobne „udziały” jako wentyl bezpieczeństwa, mający uspokoić nastroje społeczne, zanim ktokolwiek zdąży zapytać, czy świat powinien tak wyglądać.
Decyzje o życiu społecznym przenoszą się w ten sposób od demokratycznie wybieranych rządów do rad nadzorczych korporacji i prywatnych fundacji. To dokładnie to, przed czym ostrzega katolicka zasada pomocniczości, według której decyzje powinny zapadać jak najbliżej ludzi, których dotyczą, a nie w gabinetach BlackRock czy na forum w Davos. Autorytet moralny papieża staje się pieczątką aprobaty dla modelu, w którym garstka graczy, jak Rothschildowie czy Larry Fink, sama definiuje, co jest „sprawiedliwe”, bez mandatu demokratycznego, wyborów i odpowiedzialności przed obywatelami jakiegokolwiek kraju.
Dla zwykłego człowieka oznacza to w praktyce coraz mniejszy realny wpływ na gospodarkę, w której żyje, bo kluczowe decyzje zapadają na poziomie, do którego nie ma ani dostępu, ani głosu. Jedyne „udziały”, jakie może dostać, to okruchy ustalone jednostronnie przez zarząd korporacji, bez żadnych negocjacji.
Co będzie dalej?
Te wydarzenia jak klimatyczna narracja Watykanu, zbieżna wizją z Davos, encyklika cytowana przez spadkobierczynię rodu Rothschildów jako uzasadnienie agendy zrównoważonego rozwoju, oraz milcząca akceptacja dla architektów antykulturowej rewolucji, finansujących aborcję i aktywizm LGBT, nasuwa pytanie: Czy Stolica Apostolska świadomie realizuje wizję przyszłości rodem ze światowego Forum Ekonomicznego?