Twierdzi, że Polacy polowali na żydów, a rodzina Ulmów pomagała z chciwości. Teraz pozywa Redutę Dobrego Imienia

17 8 012

Wzywamy Jana Grabowskiego do zaprzestania szkalowania Narodu Polskiego i do przyjęcia postawy godnej pracownika naukowego, która polega na służbie prawdzie. Działalność Jana Grabowskiego nie tylko nie przyczynia się do poznania prawdy, ale jest też rozsadnikiem kłamstwa w międzynarodowym życiu publicznym i naukowym, a więc jest sprzeczna z powołaniem naukowca – czytamy w oświadczeniu (PEŁNA TREŚĆ) Reduty Dobrego Imienia pod krórym podpisało się kilkudziesięciu polskich naukowców. Teraz żydowski wykładowca pozwał fundację RDI.

Jan Grabowski to urodzony w Polsce żydowski wykładowca historii na Uniwersytecie w Ottawie. Od lat zajmuje się imputowaniem Polakom zorganizowanej kolaboracji z niemiecką III Rzeszą oraz przeprowadzaniem masowych mordów na żydach.

Polacy, którzy „polowali” na Żydów, przekazywali ich nazistom. Ponad 200 tysięcy, bezpośrednio lub pośrednio zostało zabitych przez Polaków w czasie II wojny światowej – ku uciesze żydowskiego medium powiedział pracujący na Uniwersytecie w Ottawie Jan Grabowski.

Na „badania” Grabowskiego chętnie powołują się żydowskie media, w tym najstarszy żydowski dziennik Haaretz. Opierając się na publikacjach wykładowcy z Kanady, który m.in. pisał, że Błogosławiona Rodzina Ulmów z Markowej, która została zamordowana za przechowywanie żydów w czasie II wojny światowej, tak pisano: Badania Grabowskiego kwestionują panującą opinię, zgodnie z którą większość z tych, którzy pomagali Żydom byli „sprawiedliwi”. Grabowski opisuje kilka przypadków, w których Polacy ratowali Żydów, następnie wyłudzali od nich pieniądze, w niektórych przypadkach mordowali ich, gdy Żydzi stawiali opór – czytamy w artykule pt. „Orgia morderstw: Polacy polowali na Żydów”.

Jeszcze dwa lata temu, gdy po raz pierwszy informowałem opinię publiczną o Janie Grabowskim, który w przestrzeni publicznej przejął schedę po polakożercy Janie T. Grossie, wykładowca z Ottawy było w Polsce niedostrzegany. Poza moimi publikacjami, które ukazały się w ogólnopolskich tygodnikach oraz na moim blogu, nie wiele można było przeczytać o zajadłym polonofobie. Przyznam, że w walce z łgarstwami Grabowskiego czułem się osamotniony. Na szczęście do czasu. Po kilku miesiącach, w sprawę zaangażowali się inni publicyści oraz Reduta Dobrego Imienia, która w odpowiedzi na polakożerstwo Grabowskiego, opublikowała oświadczenie.

Przypisywanie Polakom współudziału w Zagładzie ze względu na istnienie tzw. „granatowej policji” jest całkowitym nieporozumieniem. Powołanie takich służb jak „granatowa policja” i obsadzenie jej członkami społeczeństwa podbitego kraju nie jest fenomenem polskim i wynika z logiki okupacji. (…) Wysnuwanie w oparciu o to zarzutu kolaboracji, a ściślej współudziału w odbywającej się w tym czasie zagładzie Żydów, prowadzić może do absurdalnych i kuriozalnych wniosków, wszak analogiczne służby i instytucje funkcjonowały w obrębie społeczności żydowskiej w utworzonych przez Niemców gettach. (…) Nie można na podstawie dywagacji obliczonych na wywołanie sensacji i rozgłosu, żonglując sformułowaniami „liczni”, „rzesze”, „wielu”, grać na nastrojach światowej opinii publicznej, deformując przy tym obraz Polski. Nie ma to nic wspólnego z nauką, której celem jest służba prawdzie. (…) Wzywamy Jana Grabowskiego do zaprzestania szkalowania Narodu Polskiego i do przyjęcia postawy godnej pracownika naukowego, która polega na służbie prawdzie. Działalność Jana Grabowskiego nie tylko nie przyczynia się do poznania prawdy, ale jest też rozsadnikiem kłamstwa w międzynarodowym życiu publicznym i naukowym, a więc jest sprzeczna z powołaniem naukowca – między innymi czytamy w opublikowanym w 2017 roku oświadczeniu.

Portal Jewish.pl, którego redaktorem naczelnym jest Katarzyna Markusz, ta której jeszcze niedawno zadedykowałem tekst o jedwabieńskich kłamstwach, za co potem doniesiono na mnie do prokuratury, informuje że Janowi Grabowskiemu nie przypadło do gustu oświadczenie. Twierdzi, że został znieważony i pozwał Redutę Dobrego Imienia.

Naruszone zostało w ten sposób zaufanie do rzetelności naukowej i wiedzy naukowej profesora Grabowskiego, a celem stanowiska [Reduty – przyp. red.] było zdyskredytowanie go w oczach środowiska naukowego. Wymowa stanowiska jasno wskazywała na rzekomo szkalujący i nieprzychylny stosunek profesora wobec Polski i Polaków, który wyrażać ma się poprzez publikowanie wyników badań nad Holokaustem i zbrodniami popełnionymi przez Polaków na Żydach podczas II wojny światowej. Stanowiska sugerowały pozamerytoryczny i ‘antypolski’ charakter badań prowadzonych przez profesora, co w jego odczuciu godzi wprost nie tylko w jego naukową renomę, lecz również jego dobro osobiste w postaci poczucia przynależności, do narodu polskiego, jego polskiej godności i dumy narodowej – uważają prawnicy reprezentujący prof. Grabowskiego.

Do sądu już wpłynął pozew o ochronę dóbr osobistych przeciwko Reducie Dobrego Imienia oraz zawezwanie do próby ugodowej przeciwko osobom fizycznym – autorom opublikowanego przez fundację stanowiska.

Źródło informacji i cytatów: jewish.pl, haaretz.com

Przeczytaj:

Brawo! Prokuratura odmawia wszczęcia dochodzenia w sprawie artykułu Jacka Międlara o Jedwabnem

Przeczytaj także na wPrawo.pl:

PILNE! Spotkanie z dr Ewą Kurek we Wrocławiu przeł... Od kilku dni trwa przepychanka w sprawie organizowanej przez Stowarzyszenie Wielka Polska Niepodległa konferencji, którą we Wrocławiu ma przeprowadzić...
Poseł Borys Budka wykonuje gest „Heil Hitler” prze... Antypisowskie media III RP bezustannie szukają w Polsce faszyzmu. „Gazeta Wyborcza” znalazła go nawet w sklepie z odzieżą patriotyczną utrzymując, że ...
Puste slogany purpuratów: miłosierdzie i ubóstwo... Chrystus przestrzega przed obrzydliwą oligarchią i establishmentem. Tacy wyzyskiwacze nie posiądą Królestwa Niebieskiego (niedzielna Ewangelia o bogac...
Polacy ratujący Żydów mają być upamiętnieni… płytk... Teren zielony wokół Muzeum POLIN w Warszawie ma się zmienić. Rozbudowana zostanie siłownia plenerowa, dodana nowa roślinność. Jednym z elementów ma by...
Wsparcie - darowizny

Może ci się spodobać również Więcej od autora

% Komentarze

  1. Robert mówi

    Hegemonię wśród sprawiedliwych jednogłośnie przez ,,rozmydlenie ,,sprawy planowego ludobójstwa w Europie dzierży Franklin Delano Roosevelt,polujacy razem z Niemcami aż do końca 41 na worek wypchany pachnącymi dolarami

  2. Hammurabi mówi

    „Stanowiska sugerowały pozamerytoryczny i ‘antypolski’ charakter badań prowadzonych przez profesora, co w jego odczuciu godzi wprost nie tylko w jego naukową renomę, lecz również jego dobro osobiste w postaci poczucia przynależności, do narodu polskiego, jego polskiej godności i dumy narodowej”…
    Kpina? Ten śmieć „przynależy” do narodu polskiego?
    My Polacy doprawdy jesteśmy wręcz karykaturalnie wyrozumiali!

  3. Antoine mówi

    niech se facet wreszcie przeczyta Emanuela Ringelbluma, Kronika getta warszawskiego a może wróci do siebie…

    1. sten mówi

      Profesor GUZ ( antysemita) bo zadał pytanie ….. Kto sfinansował budowe piecy w Auscwitz Birkenau ?????

  4. tadek mówi

    Znajomy opowiadał jak jego ojciec podczas wojny miał zakład krawiecki gdzie po kryjomu przychodzili żydzi. Bywali tam też często Niemieccy oficerowie by podłożyć płaszcz, spodnie itp. Jak przyszedł żyd, zazwyczaj zostawił materiał do szycia. Krawiec „w trosce o bezpieczeństwo” Żyda mówił by go raczej nie odwiedzał tylko dał adres to on po uszyciu odniesie ubranie osobiście. Później krawiec dawał namiar dla któregoś oficera i tego żyda więcej nie zobaczył. Materiał zostawał a Niemcy w geście wzajemnej współpracy przynosili czekolady, kiełbasę, papierosy… Krawiec wojnę przeżył we względnym dostatku ale po wojnie „wyprowadził się na pomorze”. Jeszcze jako dziadek opowiadał, że gdy podczas wojny zauważył gdzieś (Łódź) Żyda a z racji swego zawodu znał ich wielu, natychmiast dawał cynk i… więcej go nie spotkał.
    Nie bądźcie świętsi od Papieża. Wszyscy przytomni wiedzą, że takich przypadków było bardzo dużo.
    A o pierzynach, poduszkach i innych dobrach zabieranych z domów zakapowanych Żydów, osobiście opowiadała mi moja Matka.

    1. Nie twoj interes mówi

      Tadek,

      Nie wiemy co tam twoja matka robiła za okupacji ani w jakim srodowisku sie obracali twoi rodzice – wszystko wskazuje ze w zupelnie innym niż większość Polaków.

      Moja prababcia np. Była na tyle głupia ze ukrywała zydowke i powiem ci ze jak dojdzie do nastepnego konfliktu podczas ktorego beda sie odbywać polowania na zydow (a dojdzie) – to na skutek waszej nienawisci do Polaków – sam wam w niczym nie pomoge o ile nie zakapuje do Niemców!

    2. rojber mówi

      pewnie oplaca cie parchu jakis szechter czy inny daniels,wiec pakuj sie i won do zydowa w palestynie,bo jeszcze sie jakis porzadny krawiec znajdzie i sluch po tobie zaginie!

  5. Marianna mówi

    Panie Tadku, a ten ojciec znajomego to czy aby nie panski ojciec?, skoro i matka pana tak swietnie jest poinformowana co do pierzyn, itd. Jakos u nas na Slasku takie rzeczy nie mialy miejsca a jak pan z historii pewnie wie sporo bylo folskdojczow na Slasku. Wiec cos tu nie tak.
    Radze zaczac uczyc sie hebrajskiego tak na wszelki aby potem pan mogl donosic na Polakow zgodnie z tradycjami.

  6. Jacek Wójcikiewicz mówi

    Sanhedryn z Nowego Jorku sfinansował Hitlera i każdy kto ratował Żydów jest antysemitą.Ukraińscy szowiniści są cacy i git bo okrutnie zamordowali pół miliona Żydów i ćwierć miliona Polaków.Pamiętajmy że Sanhedryn to sataniści,dla których najwięksi antysemici to Jezus Chrystus i Jego Matka.

    1. Hammurabi mówi

      Sfinansował i po dziś dzień finansuje wszystkich grossów, grabowskich, markuszy i inne gadziny. Najtragiczniejsze w tym jest to, że rząd szabesgojów przelewa na ich konta grube miliony, a jego wodzowie paradując w jarmułkach bez wazeliny włażą diasporze w d… Granty, dotacje, finansowanie projektów, remonty, rozbudowy i co tam jeszcze, faktycznie finansują opluwani Polacy!

  7. Leszek Rodziewicz mówi

    ŻAGIEW – hitlerowscy kolaboranci czy żydowscy faszyści?

    “A kto jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamieniem”

    W czasie drugiej wojny światowej nie było narodu, który nie splamiłby się kolaboracją z hitlerowskim okupantem. Z faszystami kolaborowali zarówno Europejczycy z Zachodu, jak i ci z krajów słowiańskich. Nie ma co ukrywać, że również Polacy zajmowali się tym niecnym procederem, co ostatnio bardzo dobitnie nam przypomniano na przykładzie Jedwabnego. Ale również i naród żydowski splamił się kolaboracją z hitlerowcami, dlatego też uważamy, że wypominanie innym grzechów przeszłości jest wielce niesprawiedliwe gdy samemu ma się nieczyste sumienie. Poniżej prezentujemy przykłady żydowskiej kolaboracji z okupantem w czasie drugiej wojny światowej, naszym celem nie jest szkalowanie narodu żydowskiego, którego cierpienia w czasie wojny są niepodważalne, a jedynie pokazanie, że w czasie wojny każdy może być kolaborantem, również i ten który później jest ofiarą.

    (…) Od wiosny 1942 r. kontaktowałem się bliżej z sekcją wywiadu ŻZW (Żydowski Związek Wojskowy – podziemna organizacja żydowskiego ruchu oporu – dop. red.). stąd moja dobra znajomość tego zagadnienia. Policja żydowska i Zarząd Gminy, zasłużyli sobie na miano zdrajców. Nikt i nic ich nie może obronić ani wytłumaczyć ich postępowania. Istniało ponadto szereg żydowskich placówek gestapowskich, podległych bezpośrednio kierownikowi referatu żydowskiego w gestapo – Karlowi Brandtowi, mieściły się one m.in. przy ul. Leszno 13 i Leszno 14. Sprawy te były już częściowo omawiane w różnych pracach wydanych przez ŻIH (Żydowski Instytut Historyczny) choć np. as „13” i „Żagwi” kpt. Dawid Sternfeld nie doczekał się jeszcze miejsca w pisanej historii. Bardzo mało napisano dotychczas o kierownictwie żydowskich „szopów”, czy o kierownikach różnych oddziałów w „szopach” niemieckich. Nikt dotąd prawie nie wspomniał o takim – zdawałoby się – niewiarygodnym fakcie, że działała wewnątrz getta dość duża grupa żydowskich szmalcowników. Czyhali oni na Polaków nielegalnie przedostających się z pomocą do getta, aby wymusić od nich okup. Tymi szmalcownikami byli głównie żydowscy szmuglerzy, wśród których dominowali tragarze, oraz – działający z nimi w zmowie – niektórzy żydowscy policjanci.

    Obstawiali oni gmachy Sądów, mury i różne przejścia do getta. Zdarzały się wypadki wydawania tych Polaków Niemcom, gdy nie mieli się oni czym wykupić. Np. Jan Nowakowski szmuglujący do getta na polecenie ojca prasę PPR (Polskiej Partii Robotniczej), żywność, czasem amunicję, został złapany przez policje żydowską i wydany Niemcom. Było to na początku kwietnia 1943 roku. Żandarm Niemiecki widząc, że jest to 14 letnie dziecko ulitował się, skrzyczał go i kopniakiem wyrzucił za bramę. Prawie nic nie wiadomo do dziś o „Żagwi”, za wyjątkiem tego, że istniała i że kilku zdrajców zastrzelono. Na tych kartach autor ograniczy się jedynie do opisu walki z „Żagwią” i z kolaborantami, prowadzonej przez ŻZW przy udziale oficerów OW-KB. Szczegóły tych wydarzeń są dotychczas nieznane zupełnie (jest hasło w wielkiej encyklopedii).

    Kolaboracja i zdrada wśród Żydów, przybrała większe rozmiary z chwilą zamknięcia getta i powołania do życia żydowskiej policji porządkowej. Na o wiele wyższym szczeblu zdrady własnego narodu, stali żydowscy agenci gestapo, jedna ich siedziba znajdowała się przy Leszno 14, gdzie szefami byli Kohn i Heller (zausznicy Karla Brandta) a druga przy Leszno 13. Tą drugą placówką dowodził Gancweich i kpt. Dawid Sternfeld. Leszno 14 zakamuflowane było jako przedsiębiorstwo przemysłowe m.in. ich były tramwaje konne zwane konhellerkami, zaś Leszno 13 jako placówka policji przemysłowej występującej pod różnymi nazwami np. Urząd do Walki z Lichwą i Spekulacją, albo Urząd Kontroli Miar i Wag, Oddział Rzemiosła i Handlu, Biuro Kontroli Plakatów, Oddział Pracy Przymusowej a nawet Pogotowie Ratunkowe i inne. Według naszej obserwacji, specjalnie ożywioną, szeroką i szkodliwa działalność prowadziła ta ostatnia, zwana popularnie „trzynastką”. Spośród specjalnie dobranego elementu z „trzynastki”, i osobistych agentów Brandta, powstała w końcu 1940 roku organizacja „Żagiew”. Organizacja ta dostała zadanie penetrowania wszystkich przejawów życia w getcie, z agendami gminy włącznie. Miała obserwować szczególnie akcję zorganizowanego szmuglu, by w ten sposób rozpoznać źródła polskiej pomocy dla getta i tą drogą dojść do organizacji konspiracyjnych, wspierających getto. Autor był bodajże pierwszym, który zwrócił uwagę na działalność Sternfelda i „Żagwi”. (…)

    (…) Zauważyliśmy, że „Żagiew” prowadzi również przemyt żywności, a właściwie tylko go udaje, przy przerzucaniu bowiem ich transportów, zawsze widziało się w pobliżu policje granatową lub nawet patrol żandarmerii dla asekuracji, chcieli zatem wobec Żydów grać rolę grupy o charakterze przemytniczo-konspiracyjnym. Pozyskawszy tą drogą zaufanie niektórych naiwnych ludzi, usiłowali montować rzekomo jakąś organizacje wojskową. Zdradziły ich jednak kontakty ze Sternfeldem i z jednym z jego oficerów w stopniu podporucznika. Zdołali początkowo wciągnąć do tej organizacji kilkudziesięciu młodych ludzi. Tych nowo zwerbowanych ŻZW uprzedzał o prawdziwych celach „Żagwi” i dużo uczciwych – zdołano z niej wycofać. Ci , co pozostali na służbie – pomimo ostrzeżeń – ponieśli zasłużona karę. A „Żagiew” ilościowo rosła, dawała korzyści materialne.

    Pierwsze uderzenie w „Żagiew” odbyło się na przełomie 1940/41 roku. Po zastrzeleniu, bądź zabiciu nożem kilku jej członków, organizacja rozleciała się i przestała przejawiać swą działalność. Drugi rzut „Żagwi”, przystąpił jednak do pracy wiosna 1941 roku, bowiem Niemcy żądali istnienia tej organizacji. Po rozpoznaniu ich działalności, ŻZW i kilku oficerów OW-KB przystąpiło w drugiej połowie 1941 roku do ponownego uderzenia, częściowo tylko skutecznego. Pojedynczych gorliwych żagwistów zlikwidowano w międzyczasie. W maju 1942 roku autor otrzymał rozkaz z Komendy Głównej włączenia się do końcowego etapu akcji likwidacyjnej „Żagwi”, do pracy wywiadowczej wewnątrz getta. Praca „Żagwi” przybrała wtedy bowiem dość niebezpieczne rozmiary. Wpadło wówczas i zostało aresztowanych kilku szeregowych członków ŻZW. Widać było, że żagwiści węszą coraz skuteczniej. Wpadł w końcu – późną wiosna 1942 roku – Kosieradzki, a z nim podręczny magazyn broni.

    Ażeby nie demaskować się w oczach getta kontaktami z „trzynastką” lub Befehlstelle Karla Brandta (Żelazna 103), „Żagiew” udoskonaliła metody swej pracy. Agenci „Żagwi” zaczęli przekazywać meldunki i donosy swym mocodawcom nie w getcie, a w kilku punktach rozrzuconych w Warszawie. Znajdowały się one między innymi na Poczcie Głównej, w kawiarni Rival (Plac na Rozdrożu, w pobliżu Al. Szucha), oraz w sklepie z tekstyliami, mieszczącym się przy ul. Mazowieckiej 7, na I piętrze od frontu. Żydowscy agenci gestapo chodzili do pracy na tzw. placówki i w drodze powrotnej do getta składali tam swoje meldunki. Wielu z nich miało nawet specjalne przepustki, uprawniające do swobodnego poruszania się po terenie całej Generalnej Guberni, gdyż jako fachowcy byli używani do prac także w innych miastach, np. niejaki Meryn z Sosnowca czy Grajer były fryzjer i restaurator z Lublina, znany zausznik Hoeflego, ściągnięty przez niego do Warszawy w lipcu 1942 roku. Mieli oni wydane przez gestapo pozwolenia na broń, w okładkach koloru pąsowego oraz pistolety służbowe, co zostało stwierdzone już w końcu 1940 roku, przy likwidacji pierwszego rzutu „Żagwi”. Likwidacja drugiego rzutu trwała cały rok i chociaż przynosiła raz większe, raz mniejsze efekty, to jednak nie została zakończono. Likwidacje trzeciego rzutu przerwała latem 1942 roku wielka akcja likwidacyjna Hoeflego (22.07 do 13.09.1942)

    Za okres likwidacji czwartego rzutu „Żagwi” należy przyjąć czas od września 1942 do kwietnia 1943. Niedobitki „Żagwi” trudniące się szmalcownictwem, były likwidowane przez OW-KB nawet w czasie Powstania Warszawskiego, jak np. Bursztyn-Wisniewski, dyrektor szopu Hoffmana. Wypada dodać, że w tym okresie około 300 żagwistów i agentów gestapo mieszkało stale na terenie budynku gestapo w al. Szucha 11, skąd wychodzili „do pracy” w Warszawie, bądź na wyjazdy terenowe, gdzie pod szyldem prześladowanych Żydów wślizgiwali się do oddziałów partyzanckich dla ich rozpoznawania i wydawania; specjalizowali się oni w tropieniu Żydów w aryjskiej części Warszawy. Dostęp do nich i ich likwidacja były bardzo trudne. (…)

    (…) Wykonywanie wyroków odbywało się na podstawie materiału dowodowego, zebranego przez sekcje śledczą i dostarczanego sądowi ŻZW. Sąd ŻZW składał się z wybitnych prawników, był całkowicie niezawisły i samodzielny w ramach narodowej odrębności. W ten sposób Żydzi samodzielnie, we własnym zakresie walczyli o morale getta i usuwali zło. Jeśli zapadł wyrok śmierci, podlegał on jednak zatwierdzeniu przez komendanta ŻZW i dopiero wówczas mógł być wykonany. (…)

    (…) Chociaż akcje ŻZW i ŻOB (Żydowskiej Organizacji Bojowej) mobilizowały ludzi zdrowych moralnie, to jednak nie przełamały otępienia i zastraszenia ogółu społeczności getta. Bazując na takiej postawie Żydów „Żagiew”, nie została – niestety – rozbita doszczętnie. Wszelkiego rodzaju uderzenia ŻZW w tę organizację miały szczególne nasilenie po akcji styczniowej 1943 roku i trwały aż do samego powstania w getcie. W czasie powstania udało się żołnierzom ŻZW i ŻOB dopaść i zlikwidować jeszcze kilku zdrajców, lecz dużo ich zostało, czego dowodem m.in. były wydane Niemcom bunkry bojowców, w tym i Anielewicza, co potwierdzili mi sami Żydzi. „Praca” ocalałych żagwistów nie skończyła się z upadkiem powstania. Byli oni Niemcom nadal potrzebni. Tym razem do pomocy w wyłapywaniu Żydów ukrywających się nie tylko w Warszawie, ale i w całej Generalnej Guberni. Żagwiści byli też wykorzystywani przez gestapo, jako prowokatorzy, wdzierający się podstępnie w szeregi polskich organizacji podziemnych. To właśnie m.in. żagwiści i inni żydowscy szmalcownicy i zdrajcy, byli winni większości śmierci ukrywających się Żydów, a tym samym winni byli śmierci ukrywających ich Polaków.

    Dni 21 lutego 1943 roku wykonano na kilku żydowskich gestapowcach wyroki śmierci, na Leonie Skosowskim („Lolek” – został wtedy ranny), Pawle Włodowskim, Areku Weintraubie, Chaimie Mangelu i Lidii Radziejowskiej. Dni 28 kwietnia 1943 roku na ul. Warmińskiej zlikwidowano Luftiga – Żyda, agenta gestapo, który pracował jako tłumacz w warsztacie kolejowym na Pradze.

    Powszechnie znana afera Hotelu Polskiego (VII.1943), też jest dziełem żydowskich zdrajców (główny agent – naganiacz Leon Skosowski i Adam Żurawin – żyje w USA). Wpajali oni w swych współwyznawców przekonanie o specjalnym propagandowym, wypuszczeniu ich do krajów neutralnych. Działali na polecenie gestapo – Hahna i Brandta – ściągnęli około 2000 bogatych Żydów mających za ogromne pieniądze kupić paszporty zagraniczne. Niemcy ich ograbili i pomordowali (część wysłali do obozów), nielicznych wypuścili, w tym kilkudziesięciu swoich agentów dla działań propagandowych na rzecz Niemiec – patrz C. Arch. Sygn. 202/XV-2, tom 2, k.158, przechodzili ci Żydzi przez luksusowy obóz w Bergen Belsen i Vittel we Francji, oczekując na wymianę za towary z USA, byli internowani, ocaleli (a rząd polski na emigracji posyłał im pomoc!!)

    Ilość Żydów – agentów gestapo była tak duża, że działalność ich zaczęła obejmować nie tylko dzielnicę aryjska Warszawy, ale i całą Generalną Gubernię. Stali się oni szczególnie niebezpieczni przez perfidne przybieranie maski ludzi prześladowanych i szukających pomocy u Polaków. Zdrajcy ci, szybko zaczęli zapełniać listy zdemaskowanych agentów gestapo, zestawiane przez Armie Krajową i inne polskie organizacje. Wyroki na nich zaczęły się sypać na terenie całej Generalnej Guberni.

    Wiadomo nam było o działaniu zdrajców we wszystkich skupiskach żydowskich. Np. w Krakowie działali dwaj znani agenci gestapo – Żydzi – Zeligner i Forster. Forster zdołał nawet zmontować szeroko rozgałęzioną siatkę konfidentów.

    Po likwidacji getta krakowskiego (23 marca 1943) pojawiły się jesienią 1943 roku w Krakowie, dwie zorganizowane grupy gestapo, rekrutujące się z Żydów. Specjalizowały się one w wykrywaniu ukrywających się Żydów w tzw. aryjskiej części miasta. Pierwsza taka zbrodnicza grupę stanowili: Diamand, Julek Appel, Natan Weissman i Stefania Brandstatter-Poklewska, a drugą: Forster, Marta Purec-Porzecka, Rosen, Goldberg, Loeffler, Kleinberger, Kerner, Pacanower, Rotkopf, Taubman, Weininger i wielu innych. Większość z nich – jako w końcu bezużytecznych – zlikwidowało gestapo.

    W końcu sami Niemcy mieli ich dość i 24.05.1942 roku urządzili nocną rzeź kierownictwu „13”. Szefowie Gancweich i Sternfeld uratowali się ucieczką, ale zabici zostali ich najbliżsi współpracownicy: Lewin, Mendel, Gurwicz, kuzyn Gancweicha Szymonowicz. Po tym sprawa przycichła i żydowska policja nadal pełniła zdrajcą służbę. Dotarcie do takich z wyrokiem było bardzo trudne, dlatego przeważnie dożyli do 1943 roku. Mniej ważni zdrajcy szybciej doczekiwali się kary. Np. były bokserski mistrz Polski Rotholc – popularny „Szapsio” tak dokuczył ludziom swą pałką policjanta, że na prośbę samych Żydów dostał karę ciężkiej chłosty, która egzekwował na nim członek mojego oddziału Teodor Niewiadomski. W zestawieniu z nim, biedacy idący podczas akcji Hoeflego dobrowolnie na śmierć, też dla mirażu chwilowego szczęścia, tylko w postaci bochenka chleba i kilograma marmolady, stanowili razem obraz z najkoszmarniejszych snów. (…)

    (…) Pora na wstęp zbilansować ilość zdrajców z getta warszawskiego. Było ich ca 10 000 osób. Z tego w policji było (rotacyjnie) ca 2500. Specjalnych agentów Gestapo i „Żagwi” było ponad 1000 osób. W kolaboracyjnej Gminie Żydowskiej było ponad 6000 osób; z tego za szczególnie zdrajczych, biorących udział w specjalnym wyzysku i ekonomicznym wyniszczeniu narodu, w wyniszczaniu przesiedleńców i skazywaniu ich na śmierć głodową uważano co najmniej 2500 osób. Te 10 000 stanowiło w 1940/41 ca 2% ogółu społeczności getta; zaś w skali krajowej dochodziło do tego dziesiątki tysięcy ludzi, gdyż byli oni w każdym getcie. Wywodzili się oni ze sfer zamożnych, plutokracji, inteligencji, dużo pracowników policji. Im mniejsze getto tym procent zdrajców większy. Nie ma możności ustalenia ich liczby, skoro sami Żydzi i ŻIH ich ukrywają, skoro Kneset w 1950 roku uchwalił nie pociąganie ich do odpowiedzialności karnej. To jest niemoralne! (…)

    Powyższy tekst jest fragmentem książki „Życie codzienne warszawskiego getta” autorstwa Tadeusza Bednarczyka. Autor (płk. WP) od stycznia 1940 r. kierował Wydziałem ds. Mniejszości Narodowych i Pomocy Żydom przy K.G. Organizacji Wojskowej. Był inicjatorem pierwszych zbrojnych grup w getcie warszawskim, osobiście przyczynił się do powstania Żydowskiego Związku Wojskowego zwalczającego siatki konfidentów i nazistowskich kolaborantów. W getcie po raz ostatni przebywał nocą z 30 kwietnia na 1 maja dostarczając amunicje walczącym powstańcom.

  8. Włościanka mówi

    Można ryzykować tylko własnym życiem. Nie rozumiem tych zachwytów nad Ulmami. Jak można szafować życiem własnych dzieci. Ulmowie wyżej cenili życie żydów od życia własnych dzieci! Za dzieci byli odpowiedzialni za żydów nie. Ich dzieci były za małe aby zrozumieć podłość i rodziców i poszukać pomocy u innych a żydzi mogli poszukać schronienia gdzie indziej.

    1. sten mówi

      Podłość rodziców ? … zaplikował bym ci ,,TO,, co co jest poza granicami twojej wyobraźni – To co czuła tamta żydówka- uciekasz 2 lata w osranej bieliźnie śmierdząc ! Błąkasz się po lasach jak zwierze w zimnie deszczu chłodzie z dzieckiem i niewyobrażalnym wiecznym głodzie ! WSZY I Strach potworny strach, szukają cie, polują na ciebie uciekasz , STRACH że każdy kto tylko cię zobaczy może donieść do niemców , Noc byłaby beznadzieją dzień koszmarem Zabili wszystkich twoich znajomych i reszte rodziny mordują wszystkich z twoim pochodzeniem i nikt dosłownie NIKT ci nie poda kromki chleba nie pomoże nie schroni – Życzył bym ci spotkać wtedy Ulma ……byś mogła pojąć choć odrobine jego ,,podłość ,,

      1. Włościanka mówi

        No tak, mężczyźni dzisiejsi mają mało odpowiedzialności za własne dzieci. Tyle tych tatusiów co już nie kochają mamusi i wyszarpują dzieci aby nie płacić alimentów. Ale my kobiety najpierw myślimy o własnym dziecku a dopiero potem o cudzym; jest kolejność obowiązków. Dlatego dawniej dziecko zostawało z matką kiedy tacie zachciało się pomagać innym. Jakoś żaden żyd nie zaryzykowałby życia swoich dzieci dla uratowania Polaka. Swojego zresztą też dla goja by nie naraził.

      2. Andrzej Józef mówi

        Na ten temat co by kto ,co byś Włościanko zrobiła w sytuacji bez wyjścia, nie wolno rozważać przy pełnym żołodku i ciepłym mieszkaniu.
        Jak się zachowywała grupa byłych szlachetnych obywateli róznych narodowości opisał kolega Czesława Miłosza znajdziesz w kśiożce,Zniewolony Umysł.
        5 rozdział (Beta).

  9. Marianna mówi

    Kochani patrioci, wejdzcie na Google i wpiszcie „graffitti on Polish church in Vancouver” to zobaczycie co nam zrobiono z okazji 100 lecia niepodleglosci. Pomalowano kosciol swastykami, potem napisano Antifa i w srodku gwiazda Dawida. Takie mamy poszanowanie na swiecie przez tych sprzedawczykow rzadowych i nikt nas nie broni. Ja tu mieszkam a dopiero maz mi o tym powiedzial bo, akurat lezalam chora w domu.

  10. Jarema mówi

    Zbiera na wymioty na sama myśl o żydach

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Ta strona wykrozystuje pliki cookies. więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close