Łacińska parafia w Taybeh — ostatnim na Zachodnim Brzegu miasteczku zamieszkanym wyłącznie przez chrześcijan — opublikowała raport ukazujący dramatycznie pogarszającą się sytuację tamtejszej wspólnoty. Dokument, podpisany przez proboszcza ks. Bashara Fawadleha, został przekazany placówkom dyplomatycznym oraz organizacjom humanitarnym na całym świecie.
Raport obejmuje okres od 5 do 30 kwietnia 2026 roku. Opisuje narastający kryzys bezpieczeństwa i warunków życia palestyńskich mieszkańców Taybeh, położonego około 40 kilometrów od Ramallah. Autorzy wskazują na systematyczną przemoc ze strony żydowskich osadników, która coraz dotkliwiej uderza w lokalną społeczność. Zgodnie z chrześcijańską tradycją, właśnie w Taybeh Jezus miał znaleźć schronienie podczas swojej działalności w Judei.
Raport dokumentuje niemal codzienne akty przemocy wymierzone w około 1,5 tysiąca mieszkańców Taybeh, należących do Kościołów katolickiego i prawosławnego. Wśród odnotowanych incydentów znajdują się wtargnięcia na tereny mieszkalne i rolnicze, często z użyciem pojazdów bez tablic rejestracyjnych, samochodów terenowych oraz ciężkiego sprzętu.
Osadnicy mają atakować nie tylko prywatne domy, lecz także lokalną infrastrukturę gospodarczą, w tym kamieniołomy i zakłady produkcyjne. Dochodzi również do celowego wypasania bydła na prywatnych gruntach palestyńskich rolników, co prowadzi do niszczenia upraw i dotkliwych strat finansowych.
Dokument odnotowuje także przypadki obrzucania kamieniami palestyńskich samochodów, co stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia cywilów. Szczególnie niepokojąca jest stała obecność osadników zarówno we wschodniej, jak i zachodniej części miasta. Rolnicy regularnie napotykają przeszkody w dostępie do swoich pól, zwłaszcza na terenach położonych na wschód od Taybeh. Ograniczenia te, obowiązujące od października ubiegłego roku, uniemożliwiają prowadzenie prac sezonowych i zagrażają gajom oliwnym — podstawie lokalnej gospodarki oraz ważnemu elementowi dziedzictwa kulturowego.
Sytuację dodatkowo pogarszają restrykcje narzucane przez izraelskie wojsko. Całodobowe punkty kontrolne oraz nieprzewidywalne zamykanie bram znacząco utrudniają mieszkańcom codzienne funkcjonowanie. Ograniczają dostęp do pracy, edukacji, opieki zdrowotnej i pól uprawnych.
Raport wskazuje również na przypadki, w których osadnicy mieli wpływać na decyzje dotyczące otwierania i zamykania przejść kontrolowanych przez wojsko. Według autorów dokumentu prowadzi to do dalszej destabilizacji życia mieszkańców. Podkreślono także brak skutecznej reakcji izraelskich służb na akty przemocy, co jest odbierane jako milczące przyzwolenie na bezprawne działania.
Skutki humanitarne i ekonomiczne są coraz bardziej odczuwalne: rośnie bezrobocie, pogłębia się degradacja gruntów rolnych, wzrastają koszty życia, a codzienność mieszkańców naznacza narastające poczucie zagrożenia i niepewności.
W raporcie przywołano również zabójstwo młodego mieszkańca pobliskiej miejscowości Dajr Dżarir. Wydarzenie to uznano za alarmujący sygnał dalszej eskalacji przemocy na Zachodnim Brzegu.
W obliczu rosnącej liczby ataków na ludność cywilną autorzy dokumentu apelują do społeczności międzynarodowej o pilne działania. Wśród najważniejszych postulatów wymieniają zapewnienie skutecznej ochrony ludności cywilnej, zniesienie arbitralnych ograniczeń w przemieszczaniu się, zwiększenie obecności dyplomatycznej w regionie oraz rozszerzenie monitoringu sytuacji w terenie.
Podkreślają również konieczność wsparcia ekonomicznego dla lokalnej społeczności, aby mogła przetrwać obecny kryzys.
Chrześcijańskie wspólnoty Zachodniego Brzegu należą do najstarszych na świecie. Ich historia sięga początków chrześcijaństwa, na długo przed powstaniem współczesnych granic politycznych. Przez stulecia miasta takie jak Betlejem, Bajt Dżala i Taybeh pozostawały ważnymi ośrodkami życia religijnego i kulturowego.
Jednak kolejne dekady konfliktu, wojskowej kontroli, konfiskat ziemi i ograniczeń w przemieszczaniu się stopniowo osłabiały te społeczności. Po utworzeniu państwa Izrael w 1948 roku, a zwłaszcza po wojnie sześciodniowej w 1967 roku, chrześcijanie na Zachodnim Brzegu coraz częściej znajdowali się w sytuacji narastającej niepewności.
Trudności ekonomiczne, ograniczony dostęp do ziemi, przemoc osadników oraz brak perspektyw na stabilną przyszłość skłoniły wiele rodzin do emigracji. W rezultacie udział chrześcijan w populacji regionu spadł do około 1 procenta. To proces powolny, lecz konsekwentny — i dla wielu obserwatorów stanowi jedno z najbardziej dramatycznych zjawisk współczesnego Bliskiego Wschodu.