P. Krzemiński: Europo -śpiąca królewno- przebudź się!
Paweł Krzemiński 2 min czytania
Wybory w USA do Izby Reprezentantów wygrali republikanie. Reelekcję na senatora otrzymał roztropny polityk izolacjonistyczny Rand Paul. Co to oznacza? Na pewno są to dobre wieści dla samej Ameryki, w której prezydent jest demokratą, co sprowadza się do tego, że kraj nie będzie rządzony przez betonową opcję demokratyczną. Dla Europy jednak te wyniki są alarmujące.
Po pierwsze taki wybór Amerykanów oznacza niezadowolenie z powodu zbyt dużego angażowania się w konflikt na Ukrainie. Co więcej będzie to skutkować przenoszeniem większego zainteresowania administracji USA na ich największego przeciwnika, czyli Chiny. Kończy się powoli czas, w którym Stany Zjednoczone byłyby zdolne walczyć na dwa fronty. Oznacza to mniej więcej tyle, że Stany Zjednoczone rządzone tylko przez demokratów postawiły wszystko na jedną kartę wobec maksymalnego wspierania armii ukraińskiej, a niewiele wskazuje na to, żeby taka polityka miała być kontynuowana.
Rosja powoli oddaje swoje pozycje na południu Ukrainy, chodzi o lewą część obwodu chersońskiego. Świadczy to o tym, że mocarstwo wyraźnie słabnie i nic nie wskazuje na to, żeby było zainteresowane eskalowaniem konfliktu lub otwieraniem drugiego frontu, wręcz przeciwnie Maria Zacharowa rzeczniczka rosyjskiego MSZ usilnie naciska na rozmowy pokojowe.
Zdumiewają więc słowa rzecznika rządu Piotra Müllera, który w rozmowie z Konradem Piaseckim z TVN24 przewiduje, że za kilka lat wojna wybuchnie w Polsce. Oczywiście taki scenariusz jest możliwy, polskie władze musiałyby jednak bardzo aktywnie dopomóc w jego realizacji.
Dlaczego tytułem felietonu jest apel o obudzenie się Europy? Co ona może takiego zrobić? Przede wszystkim z brutalną szczerością należy stwierdzić, że obecnie Stary Kontynent robi wszystko co może, żeby stać się wałem ochronnym dla imperialnej polityki USA. Europa nie chce, żeby Rosja była znowu wielkim imperium. Jest to zrozumiałe, ale jeżeli to ma być uzasadnieniem dla zrobienia z siebie manekina do podziurawienia, to należy się zapytać o stosunek korzyści do strat. Polska od czasów końca II wojny światowej nie jest w stanie stanąć na własne nogi, robi się z niej pionek w grze czy to jednej, czy drugiej strony, to jest prawdziwą tragedią narodu polskiego. Należy się zastanowić ile nauczyliśmy się z cynicznej polityki Katarzyny II, która rozegrała polskich polityków jak niemowlęta. Nie musimy wcale tracić jeszcze raz niepodległości, żeby być wasalem Stanów Zjednoczonych. Kto będzie Katarzyną II 2.0? Odpowiada nam tylko bezradna mina zrozpaczonego Stańczyka.
Przeczytaj także:
