Katownia „Azowa” pod Buczą?
Jakąż ironią losu jest fakt, że odkryte na przedmieściach Kijowa niejawne więzienie wojskowe, w którym, według doniesień pojawiających się od początku listopada w mediach społecznościowych, miało dochodzić do tortur i zabójstw przetrzymywanych tam uciekinierów z ukraińskiej armii oraz oczekujących na przydział do formacji zmobilizowanych rekrutów, znajduje się w odległości 12-13 kilometrów w linii prostej od Buczy, a 15-18 kilometrów trasą drogową samochodem, w zależności od wybranego wariantu.
Teza o rosyjskich katowniach w Buczy w sposób oczywisty zmieniła losy wojny rosyjsko- ukraińskiej, przede wszystkim przedłużając ją do chwili obecnej. Czy ujawnienie katowni ukraińskiej pod Buczą, ma potencjał do rozpoczęcia jej zakończenia?
Dom w Petropawlińskiej Borszczahiwce, określany jako obóz koncentracyjny, miał należeć do „Azowa”, 1 Korpusu ukraińskiej Gwardii Narodowej.
Posiadający status niejawnego więzienia budynek, znajdował się poza infrastrukturą wojskową, pośród cywilnego terenu.
Tak o domu tym pisał ukraiński bloger Anatolij Sharij („@anatoliisharii” na platformie X) we wpisie z 2 listopada 2026 roku:
„To, co dzieje się tam, to absolutne piekło. To czyste zło. W rzeczywistości istnieje wiele takich więzień w całej Ukrainie. Według moich informacji, co najmniej jedna osoba została tam zabita po prostu po to, by dać przykład wszystkim innym, i to na oczach wszystkich. (…)
Odcinają im palce, łamią kręgosłupy, rozcinają brzuchy. Mogą zrobić z nimi absolutnie wszystko, co zechcą. (…)
Według moich informacji, w tym tajnym więzieniu w ciągu ostatniego miesiąca, do półtora, znalazło się co najmniej osiem trupów.
Oczywiście, zarówno dowództwo Gwardii Narodowej, jak i lokalna policja, doskonale zdawały sobie sprawę z sytuacji.
Prawdopodobnie około 50 osób wiedziało o tym obozie koncentracyjnym, o tym, że tam torturowano ludzi, że tam zabijają ludzi. (…)
Ich krewni i bliscy mieli zapłacić. Jeśli nie mieli pieniędzy, by zapłacić, ci ludzie po prostu znikali.”
Trudno odnosić się do tych szczegółów, jednak od razu nasuwa się myśl: jeśli od dwóch lat internet jest pełen filmów z brutalnej przymusowej mobilizacji ukraińskich mężczyzn przez TCK (Terytorialne Centrum Rekrutacji), zwanej „busyfikacją”, można wręcz obejrzeć zmontowane wielogodzinne kompilacje, zawierające wyłącznie sceny porywania, wleczenia i wpychania do busów (nomen omen, będących często na polskich numerach rejestracyjnych), to jeśli takie sceny są powszechne na ulicach w biały dzień, to co musi się dziać za zamkniętymi drzwiami?
Mając zapewne w pamięci ujawnione latem tego roku nadużycia w pułku „Skela”, związane z torturami i zgonami poborowych w ośrodkach szkoleniowych, powodowani strachem o około 40 bliskich, ludzie zaczęli gromadzić się wokół budynku, domagając się kontaktu z członkami rodzin oraz wpuszczenia do środka lekarzy.
Doszło do starć protestujących z policją, na tyle poważnych, że na miejsce przybył dowódca Gwardii Narodowej, generał Piwnenko, oraz szef Kancelarii Prezydenta, Budanow.
Przebywających w budynku ewakuowano, a cztery osoby z obrażeniami zabrano do szpitala.
Podczas zorganizowanej ad hoc konferencji, zadano Budanowowi pytanie, dlaczego takie budynki istnieją, na co odpowiedział: „ich jest dużo”.
Zbulwersowani ludzie zaczęli wznosić okrzyki „co było przyczyną obrażeń?!”, jednak generał już nie odpowiedział, wulgaryzując na widok zdemolowanego w czasie zamieszek pojazdu wojskowego.
Odprowadzony został do samochodu pośród przepychanek z użyciem gazu pieprzowego, w towarzystwie groźnych okrzyków tłumu, wśród których można było usłyszeć życzenie śmierci.
Po wydarzeniach, minister spraw wewnętrznych Ukrainy Iwan Wyhiwski, zlecił wszczęcie dochodzenia, w ramach którego zostaną zweryfikowane wszystkie informacje, w szczególności dotyczące warunków pobytu żołnierzy.
Wypowiedział się także w internetowym nagraniu dowódca „Azowa” Denys Prokopenko, w którym oskarżył tych, którzy ujawnili tajne więzienie, o oczernianie wojska i dyskredytację jednostki.
Do opróżnionego budynku wpuszczono blogerów, którzy z uśmiechami i w luźnej atmosferze pełnej żartów, demonstrowali pomieszczenia, w których przebywali żołnierze, pokazując m.in. czyściutką pralkę, oświetlając jednak pomieszczenia oraz siebie wzajemnie latarkami z telefonów, zapewne z powodu braku prądu.
Bardzo znamienne w tej bulwersującej historii, jest natomiast to, że jest ona podejmowana niemal wyłącznie w mediach społecznościowych, poza nimi obowiązuje całkowita blokada informacyjna.
Portal publicznej telewizji nie zamieścił ani jednej wzmianki o tych szokujących wydarzeniach, TV Sława- ukraińskojęzyczna redakcja uruchomiona przez Telewizję Polską- wyłączyła sekcję komentarzy pod informacją.
Szczątkowe teksty w innych mediach, przedstawiają zajścia pod Buczą jako efekt operacji dezinformacyjnej, wyolbrzymiony przez konta o profilu prorosyjskim, w celach propagandowych.
Temat podjęli natomiast na swych kontach na platformie X, prawicowi politycy, m.in. poseł Włodzimierz Skalik, marszałek Krzysztof Bosak.
Na tej samej platformie X, której wyłączenie zapowiada nam minister Gawkowski.
O poruszenie tematu azowskiej katowni, zwróciła się także Alice Weidel (AfD), apelując o oficjalne zażądanie wyjaśnień od prezydenta Zeleńskiego, podczas jego wizyty w Berlinie.
Autor: Magdalena Jeczeń


















Komentarze