Marsz Polaków 2026 we Wrocławiu! „Spłonęły mordy Bandery i Szuchewycza” [FOTORELACJA]
- Palimy portrety katów, ukraińskich zbrodniarzy Stepana Bandery i Romana Szuchewycza. Niech ten ogień zobaczy cała Polska. Niech zobaczy go Europa. Niech zobaczą go za Bugiem: we Lwowie i w Kijowie.
Modlitwa pod Dworcem Głównym, „Rota”, tysiące ludzi pod biało-czerwonymi flagami i ogień na Ostrowie Tumskim, w którym spłonęły portrety Bandery i Szuchewycza. Tak 11 listopada wyglądał Marsz Polaków we Wrocławiu. Publikujemy dwie fotorelacje oraz zapis transmisji na żywo, którą przeprowadził red. Kamil Klimczak z kanału Chrobry Szlak.
Wrocławski marsz ma swoją tradycję i swój charakter: bez kompromisów, ale podniośle. W tym roku nie było inaczej. Szliśmy pod hasłem „Polak w Polsce gospodarzem”, a szło nas, według naszych szacunków, około 8 tysięcy. Magistrat doliczył się 4 tysięcy. Kto ma wątpliwości, niech obejrzy zdjęcia kolumny na moście Pokoju i policzy sam.
Rodziny, kibice, skini…
Plac przed dworcem zaczął się zapełniać już o 16.00. Nie zaczęliśmy od okrzyków. Zaczęliśmy od modlitwy za Ojczyznę i za tych, którzy oddali za nią życie. Dopiero potem nad placem zabrzmiała „Rota”.
O 17.00 marsz ruszył. Na czele, tradycyjnie, szli kibice Śląska Wrocław z dwoma transparentami: „Wielka Polska, Wielki Śląsk” i „Śmierć Wrogom Ojczyzny”. Dalej rzucał się w oczy wielki, zwarty blok skinheadów z White Front Poland. Za nimi tysiące wrocławian z flagami.
Trasa wiodła ulicami Kołłątaja i Piotra Skargi, przez plac Dominikański i ulicę Oławską, mostem Pokoju i ulicą Wyszyńskiego na Ostrów Tumski. Przez całą drogę, idąc na czele tłumu z Robertem Piskorskim, intonowaliśmy przez mikrofon hasła: „Cześć i chwała Bohaterom!”, „Bóg, honor i Ojczyzna”, „Polak w Polsce gospodarzem” czy „Nasze ulice, nasze kamienice”, a w odpowiedzi na to, co dzieje się za wschodnią granicą, także „Jebać UPA i Banderę!”. W maszerujących Polakach widać było wielką siłę. Na plac Katedralny czoło pochodu weszło około 18.30.
„Dajemy odpowiedź, której nie dała władza”
Pod katedrą przemówił pan Witold Listowski, który od lat upomina się o pamięć ofiar ludobójstwa na Kresach. Wskazał na konieczność debanderyzacji i deukrainizacji Wrocławia, co przez zebranych zostało przyjęte z niemałym entuzjazmem. Po nim ja zabrałem głos.
Zacząłem od hołdu dla ojców niepodległości: Dmowskiego, Paderewskiego, Witosa i Korfantego. – Różniło ich wiele, ale łączyła ich troska o Polskę i bezpieczeństwo narodu – mówiłem. Przywołując wydarzenia z Krakowa, w których to w biały dzień zamachowiec zastrzelił 6 przypadkowych osób, przypomniałem historię, o której każe się nam milczeć. Dziewięćdziesiąt lat temu dochodziło do podobnych zdarzeń. Na ziemiach II Rzeczypospolitej dochodziło do setek aktów terroru: podpaleń, napadów, skrytobójczych mordów. Stała za nimi Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów i jej szowinistyczna ideologia, która kilka lat później zrodziła ludobójstwo na Wołyniu, w Małopolsce Wschodniej, Lubelszczyźnie i Podkarpaciu. Człowiekiem tego terroru był Roman Szuchewycz: kolaborant III Rzeszy, dowódca UPA, kat Polaków.
– Dziś ukraiński parlament wpisuje rocznicę jego urodzin do państwowych obchodów, a Lwowska Rada Obwodowa ogłasza rok 2027 jego rokiem. To jest nie do przyjęcia! – powiedziałem.
Nie mogłem pominąć Wrocławia. To tutaj ktoś wymyślił, by właśnie 11 listopada otwierać aleję Przyjaźni Polsko-Ukraińskiej, i dopiero oburzenie Polaków sprawiło, że się z tego wycofano. Paskudny głaz odsłonięto 4 dni później, 15 listopada. – Przyjaźń nie rośnie na kłamstwie, fałszerstwach historycznych i bezimiennych dołach śmierci dziesiątek tysięcy naszych pomordowanych rodaków!
A potem zapowiedziałem to, po co przyszliśmy pod katedrę:
– Palimy portrety katów, ukraińskich zbrodniarzy Stepana Bandery i Romana Szuchewycza. Niech ten ogień zobaczy cała Polska. Niech zobaczy go Europa. Niech zobaczą go za Bugiem: we Lwowie i w Kijowie – wykrzyczałem, po czym spłonęły mordy ukraińskich zbrodniarzy, co już dziś odnotowano na licznych zagranicznych portalach i w mediach społecznościowych.
Zdjęcia i film
Poniżej zamieszczamy dwie fotorelacje z marszu oraz zapis transmisji na żywo. Red. Kamil Klimczak z Chrobrego Szlaku był, jak zawsze, na posterunku i pokazał całe wydarzenie, od zbiórki pod dworcem po finał pod katedrą.
Dziękuję
Panu Witoldowi Listowskiemu dziękuję za jego słowa, a Robertowi Piskorskiemu za ogrom pracy włożonej w organizację. Kibicom Śląska Wrocław za to, że zawsze można na nich liczyć. Skinom za tak liczną obecność. I każdemu, kto tego wieczoru szedł z nami. Dziękuję za każde dobre słowo i miły gest skierowany w moją stronę. Gardło zdarte, ale dla takich chwil warto. Do zobaczenia za rok.
Niech żyje Polska! To był wyjątkowy marsz.


















Komentarze